Rosjanie np. określają utwory Chmielewskiej trafnym mianem „kryminały ironiczne” (ironičeskij detektiv). Intryga kryminalna, choć ważna i nieusuwalna, to tutaj zaledwie osnowa, na której rozpinana jest akcja, zawsze ściśle osadzona w realiach opowiadanego świata, nad którym góruje humor. Prowadzi on nierzadko do efektów groteskowych, osadzonych na silnym podkładzie obyczajowym. Narratorką bywa często (kiedyś wyłącznie) bohaterka o imieniu Joanna, architekt i pisarka, posiadająca wyraźne cechy autorskiego porte-parole. Komizm obecny nieodparcie w powieściach Chmielewskiej wynika m.in. z niezwykłych sytuacji, jakie stają się udziałem roztrzepanej Joanny i galerii jej przyjaciół oraz znajomych, zwłaszcza mieszkającej w Danii przyjaciółki Alicji. Akcja utworów umieszczana jest na obszarze całego świata, z przewagą Europy, a w grupie utworów historycznych sięga pierwszych dziesięcioleci XIX wieku. Oprócz powieści współczesnych i historycznych Chmielewska pisuje także tomy zabawnych esejów, zwłaszcza satyrycznych, poświęconych różnych aspektom dzisiejszej obyczajowości (relacje między mężczyznami i kobietami, hazard, bardzo osobista książka kucharska). Jej siedmiotomowa (jak dotychczas) autobiografia cieszy się również ogromna poczytnością.
Z punktu widzenia tłumacza proza Joanny Chmielewskiej wymaga znakomitego przygotowania, gdyż pisarka posługuje się bogatą, idiomatyczną i humorystyczną, pełną neologizmów stylistyką, śmiało sięgając po możliwości współczesnej, a także dawnej polszczyzny. Tłumacze (zwłaszcza rosyjscy mraz słowaccy i czescy) udowodnili, że tomy tej pisarki poddają się przekładowi i potrafią znakomicie funkcjonować w innych niż polski językach.
Gratuluję ścisłości